Πάντα κατώτεροι των περιστάσεων οι Έλληνες πολιτικοί.
Λίγοι, αναξιοπρεπείς, φαντασμένοι, αμετροεπείς, ανυπόληπτοι, ακαλλιέργητοι, πολλοί εξ’ αυτών και ανήθικοι και τελικά επικίνδυνοι, έτοιμοι να τινάξουν μια χώρα στον αέρα για τη μικροεξουσία τους. Την ανάγκη να τους επευφημεί η χαμέρπουσα αυλή τους.
Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις τοιαύτας:
α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντες κοχλιάριον βυθίζωσιν τούτο εις την χύτραν τού προϋπολογισμού.
β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον ζητούν επί παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.
γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχουν κοχλιάριον ούτε ζητούν τοιούτον, αλλά είναι επιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά τού ιδρώτος των.
Εμμανουήλ Ροΐδης (1836 – 1904)
