«Αγαπητέ Θεέ
τον τελευταίο χρόνο μου πήρες:
τον αγαπημένο μου τραγουδιστή Νίκο Παπάζογλου
τον αγαπημένο μου συνθέτη Μανώλη Ρασούλη
τον αγαπημένο μου ηθοποιό Θανάση Βέγγο…
Απλά ήθελα να σου θυμίσω
ότι οι αγαπημένοι μου πολιτικοί είναι:
οι…(συμπληρώνεται από το κοινό)…
από βδομάδα θα σου πω και τους άλλους!!!!
Πάντα κατώτεροι των περιστάσεων οι Έλληνες πολιτικοί.
Λίγοι, αναξιοπρεπείς, φαντασμένοι, αμετροεπείς, ανυπόληπτοι, ακαλλιέργητοι, πολλοί εξ’ αυτών και ανήθικοι και τελικά επικίνδυνοι, έτοιμοι να τινάξουν μια χώρα στον αέρα για τη μικροεξουσία τους. Την ανάγκη να τους επευφημεί η χαμέρπουσα αυλή τους.
Ο λαός είναι αντικείμενο της ιστορίας, όχι πρωτεργάτης της. Μπορεί να προκαλεί αηδία, οίκτο ή τρόμο αλλά είναι ανίσχυρος, είναι το μπαίγνιο εκείνων που κρατάνε την εξουσία στα χέρια τους.
Από το βιβλίο του Γιαν Κοτ «Σαίξπηρ ο σύγχρονός μας» από τις εκδόσεις Ηριδανός σε μετάφραση Αλέξανδρου Κοτζιά.
Λοιπόν, αυτό σημαίνει ότι ένας μικρός αριθμός πολύ τυχερών ανθρώπων θα πρέπει να εξαιρεθεί από το κοινωνικό συμβόλαιο που ισχύει για όλους τους άλλους. Και αυτό, σε περίπτωση που αναρωτιέστε, μοιάζει ακριβώς με πραγματικό ταξικό πόλεμο.
Όπως και εκεί έτσι και εδώ οι έχοντες τα προνόμια ζητούν να εξαιρεθεί η συμμετοχή τους από το κοινωνικό συμβόλαιο που ισχύει για τους άλλους.
Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις τοιαύτας:
α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντες κοχλιάριον βυθίζωσιν τούτο εις την χύτραν τού προϋπολογισμού.
β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον ζητούν επί παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.
γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχουν κοχλιάριον ούτε ζητούν τοιούτον, αλλά είναι επιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά τού ιδρώτος των.
Εμμανουήλ Ροΐδης (1836 – 1904)
