Antonis Plessas Musical Journeys

Στα πλαίσια της επερχόμενης εισήγησης μου στην επιτροπή δημιουργών της ΑΕΠΙ παραθέτω τις σκέψεις και προτάσεις μου για την ανάγκη δημιουργίας μιας δημόσιας, ανοιχτής, συλλογικής άδειας για τη χρήση της μουσικής στο διαδίκτυο.

Τα θέματα που αναφέρομαι στην εισήγηση μου που μπορείτε να διαβάσετε στη συνέχεια είναι τα ακόλουθα:Πως φτάσαμε ως εδώ;

• Πως φτάσαμε ως εδώ

• Το αδιανόητο σενάριο!

• Τι κάνουμε όταν το το αδιανόητο μέλλον είναι ήδη παρελθόν;

• Η κοινωνία δεν χρειάζεται κατ’ ανάγκη δίσκους & cd. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μουσική και μουσική σημαίνει ζωντανή δημιουργία.

• Μήπως οι πρακτικές της βιομηχανικής επανάστασης  -κουκίδας στη μακραίωνη ιστορία της μουσικής- μπέρδεψαν τις προτεραιότητές μας ως προς την ουσία της μουσικής έκφρασης;

• Το διαδίκτυο μπορεί να είναι σύμμαχος και όχι εχθρός!

• Θέσεις και προτάσεις των Ελλήνων δημιουργών:

• Παρακαλώ μην μας ΚΛΕΒΕΤΕ!.

• Η ανάγκη για Νομιμοποίηση: Μία δημόσια, συλλογική, ανοιχτή άδεια για τη χρήση της Μουσικής μέσω διαδικτύου.
  Ώρα να επινοήσουμε ένα κοινωνικό συμβόλαιο για τον μερισμό του περιεχομένου στο διαδίκτυο.

• Το παλιό κλείνει τον κύκλο του. Γνωρίζει κανείς το αύριο;

• Για να παραμείνει η δημιουργία ζωντανή:

Business as usual? Not anymore!
Πως φτάσαμε ως εδώ;
Το πρόβλημα με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπη τόσο η μουσική όσο και άλλες βιομηχανίες (τύπου κ.λπ.) δεν είναι ότι δεν προέβλεψαν την άφιξη του διαδικτύου. 
Όχι μόνο κάτι τέτοιο έγινε από πολύ νωρίς αλλά και ευθύς εξαρχής αντιλήφθηκαν την ανάγκη ανάπτυξης ενός σχεδίου αντιμετώπισής του καταλήγοντας ήδη από τις αρχές του ’90 όχι σε ένα άλλα σε σημαντικό αριθμό εναλλακτικών σχεδίων.
Το παράξενο με τα εναλλακτικά σχέδια που εκκολάφθηκαν την περίοδο αυτή είναι ότι όλα βασίστηκαν κατά βάση, στο ίδιο λάθος σενάριο: «Το πως δηλαδή θα διατηρήσουμε τις παλιές μορφές οργάνωσης σε έναν κόσμο ολοένα και πιο φθηνών, τέλειων αντιγράφων!»

Σε όλα αυτά τα εναλλακτικά σενάρια, υπήρξε και ένα σενάριο το οποίο θεωρήθηκε ευρέως ως αδιανόητο και που για λόγους προφανείς δεν συζητήθηκε αρκετά στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Το αδιανόητο αυτό σενάριο εκτυλίσσονταν κάπως έτσι:
Η δυνατότητα διακίνησης περιεχομένου δεν θα συρρικνωνόταν αλλά θα μεγάλωνε.
Οι “περιτειχισμένοι κήποι” με την έννοια της με κάθε τρόπο προσπάθειας διακράτησης του ελέγχου και της προστασίας του περιεχομένου θα αποδεικνύονταν όχι μόνο μη δημοφιλείς αλλά και ουτοπικοί.
Οι άνθρωποι θα αντιστέκονταν στην προσπάθεια κατεύθυνσής τους προς δράσεις που βαίνουν ενάντια στις επιθυμίες τους.
Ακόμη και οι πιο επιθετικές δικαστικές διαμάχες θα ήταν ανεπαρκείς να συγκρατήσουν τη μαζική, διαρκή παράβαση των νόμων.
Οι πωλητές υλικού και λογισμικού δεν θα αντιμετώπιζαν τους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων ως συμμάχους, ούτε τους πελάτες ως εχθρούς.
Η υιοθέτηση συστημάτων διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων (Digital Rights Management, DRM) και η κατάθεση μηνύσεων κατά ανθρώπων που αγαπούν κάτι τόσο πολύ ώστε να θέλουν να το μοιραστούν με άλλους θα τους εξαγρίωνε.
Σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά;

Διαβάστε στο πλήρες κείμενο τη συνέχεια….