Παραθέτω ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του γνωστού συνθέτη, παραγωγού Γιώργου Ανδρέου για την διαδικτυακή πειρατεία. Το κείμενο παρουσιάστηκε στην επιτροπή δημιουργών της ΑΕΠΙ και συνοψίζει τις θέσεις των δημιουργών στο θέμα της πειρατείας.
-Άν είναι (και πρέπει να είναι) δημόσιο αγαθό η ελεύθερη επικοινωνία ιδεών στο Διαδίκτυο, είναι ηθικά απαράδεκτο αυτή να θεμελιώνεται σε παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων άλλης κλίμακας: Ένα από αυτά είναι το (αυτονόητο σε μια θεσμισμένη κοινωνία) δικαίωμα του Δημιουργού (Πνευματικών προϊόντων) να αποφασίζει ως προς τη δευτερογενή χρήση των έργων του, αμειβόμενος γι’ αυτή την εκμετάλλευση (από τρίτους) των δημιουργημάτων του. (Στον νομικό πολιτισμό των σημερινών κοινωνιών δεν είναι δυνατόν να απολαμβάνει κανείς ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ δικαίωμα που εδράζεται σε παράνομη κι ανήθικη εκμετάλλευση δικαιώματος μιας άλλης κοινωνικής ομάδας).
-Άν ο «μαξιμαλισμός» δικαιωμάτων που προβάλλουν οι καταναλωτές (ελευθερία πρόσβασης και χρήσης, «κοινοκτημοσύνη» της Τέχνης, καμμία οφειλή πληρωμής δικαιωμάτων χρήσης Πνευματικών προϊόντων στο Διαδίκτυο) γίνει δεκτός από τις σύγχρονες κοινωνίες, αυτό θα σημάνει την ηθική υποβάθμιση του Πνευματικού Δημιουργού σ’ ένα είδος amateur των τεχνών: Θα εργάζεται και θα επιβιώνει από μια άλλη (άσχετη με την Τέχνη του ασχολία) και θα «προσφέρει» τον Πνευματικό του μόχθο δωρεάν! Κι επιτέλους, αν αυτή είναι η πρόθεση των κοινωνιών που χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, γιατί να μην ζητούν με ανάλογη ένταση δωρεάν …τραπεζικές υπηρεσίες, δωρεάν υλικά αντικείμενα, βιβλία, ρούχα κλπ. Είναι αστείο να ζητούμε από τους Καλλιτέχνες μονομερώς…μαρξιστικές συμπεριφορές ενώ ο υπόλοιπος κοινωνικός ιστός ζει και δρα σε συνθήκες ακραιφνούς (και ανηλεούς) καπιταλισμού, επιχειρώντας να αποκομίσει κέρδη από οποιαδήποτε χρήση ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων (πρόσφατο παράδειγμα τα πανάκριβα….διόδια στους εθνικούς δρόμους της χώρας. Άραγε δεν οφείλει να είναι δημόσιο αγαθό η ελεύθερη διακίνηση προσώπων και προϊόντων;).
