Δύο αποσπάσματα από το εξαιρετική επιφυλλίδα του Xρηστου Γιανναρα στην Καθημερινή της Κυριακής για την αδυναμία της χώρας να αποκτήσει ένα ηγέτη ικανό να ζωντανέψει την ελπίδα στις ψυχές των ανθρώπων.
Είναι ώρα να αναλάβουμε τις ευθύνες μας ώστε αν μη τι άλλο να μην μπορεί κάποιος να μας πει: Έχετε ότι σας αξίζει!. Θα αντιληφθούμε κάποτε ότι αξίζουμε καλύτερα;
……»Μια εντόπια εδώ, στο ελλαδικό κρατίδιο, απορία γεννιέται αυθόρμητα,
ίσως και περιπαιχτικά (με «μαύρο χιούμορ»): Πώς άραγε αξιολογούν την
εικόνα του χαρισματικού Μπαράκ Ομπάμα οι Ελληνες πολιτικοί αρχηγοί; Δεν
δείχνουν να έχουν τον προβληματισμό και τα κριτήρια, σίγουρα ούτε τις
προσλαμβάνουσες παραστάσεις, για να εντοπίσουν τη διαφορά του Ομπάμα
από τον Μπους. Πρέπει μάλλον να τους ξενίζει ένας πολιτικός «που μιλάει
ζεστά αλλά και στέρεα, μιλάει για αισθήματα και πνευματικές αξίες,
εμπνέει και συνεγείρει αλλά δεν τάζει ούτε κολακεύει, αναλύει και
κρίνει αλλά δεν δικαιολογεί ούτε κατηγορεί, που κατανοεί, συγχωρεί και
ενώνει», όπως με καίρια ευστοχία έγραψε ο Νίκος Ξυδάκης.
Κατανοητός
και οικείος για τους Ελλαδίτες πολιτικούς αρχηγούς είναι ο απερχόμενος
Μπους, όχι ο επερχόμενος Ομπάμα. Γιος προέδρου ο Μπους, γιοι ή ανεψιοί
προέδρων οι εντόπιοι αρχηγοί. Επιασαν πάτο οι ΗΠΑ με τον Μπους, έχουν
καθηλώσει στην αφή του πάτου την Ελλάδα, δεκαετίες τώρα, τα έκγονα του
εντόπιου νεποτισμού. Συμμορίες συμφερόντων ηγεμόνευαν στις ΗΠΑ επί
Μπους, μαφίες συνδικαλισμένης δημοσιοϋπαλληλίας και υπόκοσμος
κομματικής καμαρίλας διαφεντεύουν την Ελλάδα με κάθε κυβέρνηση,
βασανίζοντας σαδιστικά το κοινωνικό σώμα. Πετρελαϊκές εταιρείες και το
ισραηλινό λόμπυ υπαγόρευαν πολιτική στον Μπους, ανάλογο ετεροκαθορισμό
ψηλαφούμε και στην ελλαδική πολιτική, ανήμποροι να αποδείξουμε τον
εντολέα»….
…..»Τη
συνεπέστερη αναπαραγωγή του μοντέλου της πολιτικής Μπους τη σαρκώνουν
οι πουριτανοί του «προοδευτικού» δογματισμού: Αυτοί προσφέρουν την
ιδεολογική (κατ’ ευφημισμόν) κάλυψη, ως μαφιόζικη «προστασία» στους
συνδικαλισμένους τυράννους του λαϊκού σώματος, ωσάν να αγνοούν ποιος
είναι ο χαμηλότερος μισθός υπαλλήλου της «Ολυμπιακής» και ποια η
σύγκριση ακόμα και με τον υψηλότερο πανεπιστημιακού δασκάλου ή
νοσοκομειακού γιατρού, ποιες οι απολαβές αποφοίτου λυκείου στον ΟΣΕ,
στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ και ποια η σύγκριση με τις αμοιβές του ιδιωτικού
τομέα σε κατόχους μεταπτυχιακών τίτλων και διδακτορικών διπλωμάτων. Και
επιπλέον αποσιωπούν οι «αριστεροί» προστάτες των συνδικαλισμένων ρετιρέ
ότι σε μέγιστο ποσοστό αυτοί οι ιταμοί δήθεν υπερασπιστές «κοινωνικής
περιουσίας που δεν πρέπει να ξεπουληθεί σε ιδιώτες» είναι οι κυρίως
ένοχοι για τη χρεωκοπία της περιουσίας, τρωκτικά διορισμένα με
κομματικό σημείωμα, διαβόητα υποδείγματα φυγοπονίας, ραστώνης,
αναίδειας. Δυνάστες της πολιτείας και των πολιτών.
Το μοντέλο της
ηθικής, όπως και την αντικοινωνική ωμότητα του μοντέλου Μπους τα
αναπαράγουν στην Ελλάδα οι κάπηλοι της Αριστεράς: υπερασπιστές κάθε
αυταρχισμού, κάθε βιασμού της ποιότητας, κάθε θρασείας ιδιοτέλειας. Στα
πανεπιστήμια μάχονται για τα κεκτημένα της αγραμματοσύνης και της
ανεξέλεγκτης βίας, στα σχολειά για να εξιδανικεύεται το μπάχαλο και η
συνεχής υποβάθμιση. Ο,τι συγκινεί τον πλανήτη ολόκληρον στη γλώσσα που
μιλάει ο Ομπάμα, το υπονομεύουν μεθοδικά στην Ελλάδα και το χλευάζουν
οι τάχα και Αριστεροί: τη φιλοπατρία, την ιστορική ευθύνη, την
πολιτιστική προτεραιότητα, το λαϊκό ήθος που γεννάει ο σεβασμός του
ιερού.
Δεκαετίες καθηλωμένοι στην αφή του πάτου, ένας Ομπάμα για μας δεν είναι θεσμικά δυνατό να προκύψει».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ
